…waarom hebben wij eigenlijk geen staart?

Een warm welkom

Beau, de hond van mijn zus en zwager, verwelkomt me vaak met het kwispelen van zijn staart. En als hij erg enthousiast is, springt hij ook nog tegen me op. Zo van ‘Welkom en wat leuk dat je er bent Robèr!’ Ik weet niet of dit echt zo is, maar zo voelt het in ieder geval wel.

En als hij een keertje niet kwispelt en doet of hij me eigenlijk niet ziet, dan weten we beide stilletjes dat we er even geen zin in hebben. Ook dat is goed, al voelt het voor mij toch altijd als een lichte teleurstelling. Mag hij me dan niet? Vindt hij me niet meer leuk? Dat soort vragen komen dan in me op.

De eerlijkheid van een staart

Waarom hebben wij eigenlijk geen staart? Hoe zou het zijn als mensen een staart hadden en daarmee zouden kunnen gaan kwispelen als we een andere persoon tegenkomen waar we enthousiast van raakten? Lekker duidelijk! Heb je geen zin in contact dan houd je je staart omlaag. Heb je wel zin in verbinding dan maak je grote zwiepen met dat ding wat achter je kont hangt. In de supermarkt bijvoorbeeld. Pakken rijst van de schappen slaand, op zoek naar leuke ontmoetingen.

Het mysterie van menselijke gevoelens

En ja, stiekem verliefd raken is er dan niet meer bij…

Heb jij weer zin om vrolijk met je eigen staart te zwiepen? Neem dan contact op.